Vaginisme of je grenzen stellen

Vaginisme of je grenzen stellen

Er komt een vrouw met vaginisme bij mij in behandeling. Ze heeft grote moeite met het stellen van grenzen. Als mensen haar iets vragen dan doet ze het altijd, ook als ze er helemaal geen zin in heeft. Deze vrouw kon geen nee zeggen. Met andere woorden: ze durfde haar grenzen niet te stellen. Dat was de reden waarom ze vaginistisch reageerde. Of je reageert met vaginisme, of je moet je grenzen stellen. Deze vrouw was bang voor andere mensen en vermeed contact, terwijl ze eigenlijk veel behoefte had aan contact. Ze vermeed situaties waarin ze nee zou moeten leren zeggen, of als ze geen nee zegt, zou ze (moeten) doen wat ze niet wil. Daardoor raakt ze elke keer erg gespannen. Spanning is een aanspannen van spieren. Bij haar bleek dat uit bijvoorbeeld: haar tenen krommen, met haar hand een vuist maken en in de stoel duwen. Eigenlijk was ze in verzet. Ze voelde ook een knoop in haar maag (ook gespannen spieren). En natuurlijk, als zij zo gespannen is, dan spant zij ook de spieren in haar bekkenbodem. En dat wordt vaginisme genoemd. Vaginisme is eigenlijk een ander woord voor verkrampen.

In zo’n situatie vind ik het belangrijk dat een cliënt leert om grenzen te stellen. Deze vrouw had al eens enige oefening gehad in assertieve vaardigheden, maar kon dat nog niet goed in de praktijk brengen.

Ik besloot om assertief lichaamswerk met haar te doen. Dat is lichaamswerk met als doel dat je makkelijker assertief kunt zijn. Assertief zijn betekent dat je duidelijk communiceert wat je wel en niet wilt, en dat je duidelijk aangeeft hoe jij zaken beleeft.

Ik vroeg mijn cliënte of zij wilde zeggen “dit wil ik niet”. Ze kon het aanvankelijk niet uit haar mond krijgen. Ik moest haar herhaaldelijk aanmoedigen om het toch te zeggen.

Deze vrouw hanteerde een aantal strategieën om niet te hoeven weigeren wat zij niet wilde. Bijvoorbeeld: flink gaan piekeren (“in haar hoofd gaan zitten”), vertragen, spieren verslappen, oogcontact vermijden. Lichamelijk in verzet gaan en haar aandacht afleiden van de onaangename spanning in haar lichaam. Vermijden te voelen wat ze voelt. Maar dat gevoel geeft nu juist aan dat er iets is dat ze niet wil. Dat nare spanningsgevoel is eigenlijk een signaal dat ze een grens zou moeten stellen, of iets zou moeten veranderen als ze kan.

In de bio-energetica bestaan een aantal lichamelijke oefeningen ter bevordering van de assertiviteit: ter bevordering van je vermogen om “nee te zeggen”, een verzoek te weigeren, je poot stijf te houden, niet doen wat je niet wil, je niet laten overkomen wat je niet wil. Deze oefeningen helpen om je weerstand te overwinnen tegen het terugnemen van je eigen macht over je eigen leven, over je eigen tijd, en over je eigen lichaam.

Toen we deze oefeningen gingen doen kwam ze erachter hoe ze zichzelf ondermijnde door zich zo slaafs te gedragen. Na afloop van de sessie was ze enorm opgelucht. En dat is een goed teken.

Vaginisme is vaak een teken van spanning als je over je grenzen heen laat gaan. En dat kan, maar hoeft niets met seks te maken te hebben. Wanneer je je grenzen vervolgens stelt en opluchting ervaart, dan is dat direct een gevolg van ontspanning.

Vaginisme = spanning. Alles wat jou helpt om te ontspannen en je op je gemak te voelen, alles wat je oplucht is een stap in de goede richting. Grenzen stellen is daarbij vaak heel belangrijk.

Heb jij last van vaginisme of dyspareunie (pijn bij seks zonder medische oorzaak)? Wacht niet langer en kom bij mij in behandeling.

Klik hier om te vragen om een afspraak voor een gratis telefonische afspraak:
contact

FreyaJoy Annemarie Tinbergen
Psycholoog-seksuoloog Amsterdam