Vaginisme en de wekker. Over vaginistische communicatiepatronen

Wat kunnen vaginisme en een wekker nu in godsnaam met elkaar te maken hebben? Het volgende verhaal kan interessant voor jou zijn, tenminste, als je last hebt van vaginisme of dyspareunie. Het gaat om vaginistische communicatiepatronen.

Negen dagen ging ik naar Hengelo, om daar een cursus te volgen. Via via vond ik een adres bij een vrouw. Voor een geringe vergoeding mocht ik bij haar op de bank slapen. Enfin, op de bewuste dag, het is 29 oktober, sta ik om 05.30 uur op om al vroeg naar mijn werk te gaan, mijn koffer gepakt achterop mijn fiets. Na mijn werk reis ik met de trein and mijn fiets door naar Hengelo. De reis duurt 3,5 uur en ik eet iets onderweg. Ik kom aan op het bewuste adres, bel aan, en mevrouw ontvangt mij.

Het is een klein en mooi ingericht huisje. Ze heeft een opklaptafeltje in de badkamer gezet waar al mijn spullen op mogen staan. Handdoeken, zeep, alles is aanwezig. Het lijkt wel een hotel. Haar hele huis staat vol met klokken en wekkers. In de huiskamer staan er wel 5. Ook haar slaapkamer staat vol met klokken, de gang. Tik tak, tik tak. Ze geven trouwens lang niet allemaal de juiste tijd aan, maar ze tikken allemaal. Ik ben blij dat ik oordoppen meegenomen heb.

Mevrouw blijkt slechthorend te zijn. En niet zo’n beetje ook. Ze heeft gehoorapparaten, maar die liggen op tafel. Ze praat, en verstaat niet echt wat ik zeg, en doet daar in het geheel geen moeite voor ook. Ik ben nogal moe na zo’n lange dag en na enig gepraat geef ik aan dat ik niet meer wil praten en luisteren, maar dat ik naar bed wil. Dat kost behoorlijk moeite, want ze was zojuist met haar memoires begonnen en vond het zeer belangrijk dat ik alle details kende. Maar gelukkig laat ze zich overtuigen dat ik moe ben en wil slapen.

Ze geeft me een rood wekkertje zodat ik ’s morgens op tijd wakker ben. Ik zet het wekkertje op 7.00 uur en ga naderhand naar bed. Vanwege het getik pak ik het in in een dekentje. Ik doe er een stapel sierkussentjes van de bank bovenop en ik doe oordoppen in. Gelukkig, zo hoor ik niets en ik slaap lekker.

OCHTEND 1

De volgende dag kijk ik op de wekker en zie dat hij niet loopt. Hij tikt alleen maar. Hij liep ook niet af. Ik ruim alles op zodat het net lijkt alsof ik niet langs geweest ben, ik drink een kop thee en ga onder de douche wanneer ik opeens een kelére herrie hoor. Blijkt dat mevrouw een radio wekker heeft. Die zet ze op 7.45 uur en hij schalt door het hele huis. O my god…… “LIFE BROADCASTING OF THE MISERY IN THE WORLD.” Wáár zijn mijn oordoppen!!!!!

Mevrouw staat op –zet gelukkig de wekker af- en vraagt of ik de wekker gehoord heb. Ik zeg “Nee” en ik leg haar uit dat ik de wekker goed had ingepakt, oordoppen in, en dat ik tijdig wakker was en dat hij het niet deed. Mevrouw verstaat mij echter in het geheel niet en begint een betoog over de wekker: hij doet het echt hoor, hij is echt in orde. Maar ik moet weg, daarom besluit ik het te laten voor wat het is en ik ga naar de cursus.

De cursus gaat over het leven vanuit vrije wil.

AVOND 2

Die avond kom ik pas laat terug, en mevrouw heeft een zilverkleurig wekkertje voor me gepakt. Haar oordoppen liggen op tafel. “Deze doet het echt hoor, en laat die andere wekker maar staan want ik heb hem niet nodig”. Nu heb ik twee wekkers en 5 klokken. Er vindt nog even een gesprek plaats. Het is niet echt een gesprek, want mevrouw praat, hoort niet wat ik zeg, geeft er haar eigen fantasie aan en gaat daar op verder. De verhalen gaan over het wasmiddel dat ze gebruikte vandaag en over het feit dat ze het zo koud heeft, over haar familierelaties en over haar memoires. Ik denk dat ze eenzaam is. Op dit adres voel ik weinig van mijn vrije wil. Ik voel me vooral gedwongen om te luisteren. Ik ben ècht moe en moet 5 keer herhalen dat ik zo moe ben dat ik wil gaan slapen. Pas na 5 keer begrijpt ze dat ik echt niet meer verder wil praten en luisteren, maar dat ik naar bed wil. Eindelijk mag ik naar bed. Ik zie haar onvrede dat ik niet verder luister, maar ze staat op en gaat zelf ook naar bed.
Ik rol de wekkers in het dekentje, doe er een stapel kussens overheen, doe mijn oordoppen in, en slaap heerlijk.

OCHTEND 2

De volgende ochtend werd ik wakker voordat de wekker afging. De tweede wekker bleek wel te lopen, maar hij ging niet af om 7.00 uur. Ik ruim alles op en ga douchen. Even later schalt de LIFE BROADCASTING OF THE MISERY IN THE WORLD door het huis. Mevrouw stond ook op en vroeg: “heb je de zilverkleurige wekker gehoord?” Ik zeg “Nee” en leg het opnieuw uit. Mevrouw is zichtbaar verbaasd. “Deze doet het echt hoor”, zegt ze. “Hoe kàn dat?”. Ze verstaat werkelijk helemaal niets van wat ik zeg.

AVOND 3

De cursus duurde lang die dag en ik ben pas laat terug. Ze heeft zich vreselijk zorgen open maken, en vroeg zich af of ze de politie moest bellen. Ze heeft het er vreselijk warm van gekregen. Hé, ze heeft een manier gevonden om het weer warm te krijgen. Ik zeg het tegen haar: “Wat goed: nu heb je het niet meer koud. Het helpt je echt om je zorgen over mij te maken, dus blijf dat vooral doen.” Maar ze heeft geen gevoel voor humor – of misschien heeft ze me gewoon niet verstaan. Ze heeft het weer koud inmiddels. Ze krijgt trouwens wel elke dag bezoek, dus eenzaam is ze niet. Haar gehoorapparaten liggen zoals gewoonlijk op tafel. De schoonmaakster komt morgen en die moet ze erg achter de vodden aan zitten, zegt ze. Ik ben moe van een lange en vooral intensieve studiedag. Daar vraagt ze niet naar, doch ik krijg nog een cursus in haar memoires en familierelaties, op elk moment dat ik haar zie gaat ze verder met haar educatie.

Ze heeft in de rode wekker een nieuwe batterij gedaan. “Nu loopt hij weer”, zegt ze trots. “Laat die andere wekker maar staan hoor”, zegt ze, “want ik heb er geen last van”. Eindelijk mag ik naar bed. De wintertijd gaat vannacht in. We kunnen een uur langer slapen. Ik stel beide wekkers in, pak ze goed in en ik doe mijn oordoppen in. Haar eigen wekker had ze zelf al terug gezet.

OCHTEND 3

De volgende dag ben ik om 6.45 uur wakker. Volgens de rode wekker is het nog steeds half elf. Mevrouw staat op na de LIFE BROADCASTING OF THE MISERY IN THE WORLD en vraagt of ik de wekker gehoord heb. Ik zeg nee en doe maar geen moeite meer om het verhaal over de dekens, kussens en oordoppen nog een keer uit te leggen. Mevrouw is opnieuw stomverbaasd, “Hoe kan dat nou?” Ze zegt: jij hebt een rare uitstraling op wekkers. Straks zegt ze nog dat ik Uri Keller ben.

AVOND 4

Die avond kom ik laat terug en ze ligt al in bed. Haar gehoorapparaten liggen in de huiskamer. Maar ze komt ze opnieuw met een andere wekker. “Deze doet het hoor!” en ze begint zich nu echt zorgen te maken dat ik te laat op mijn cursus kom, merk ik. Gelukkig maar, want dan heeft ze het tenminste niet koud, zeg ik. Maar ze negeert me of ze verstaat me niet. De schoonmaakster is langs geweest en die heeft goed gewerkt. Het kan er weer mee door.

Deze avond mag ik gelukkig snel naar bed. Ik wikkel alle wekkers in een deken, doe er een stapel kussens bovenop, doe mijn oordoppen in en ik slaap heerlijk.

OCHTEND 4

De volgende ochtend schrik ik wakker door het geschal van THE MISERY IN THE WORLD. Ik spring mijn bed uit, ruk een wekker uit de deken en zie dat het half elf is. Ik schiet meteen in de stress, ruim de troep op, kleed me aan, poets mijn tanden, neem een washand in plaats van een douche. En kijk dan op de klok op mijn telefoon. Het is half zeven. De wekker was stil blijven staan om half elf. Mevrouw heeft de radio inmiddels weer uitgezet. Het is stil, op het getik van de klokken na. Ik ga maar weer op de bank liggen en pak het dekbed er nog even bij.

Even later word ik gewekt door mevrouw. Ze maakte zich zó’n zorgen dat ik me zou verslapen vandaag. Ze had nog geen licht gezien in de gang, dus ze kwam me maar even wekken. Ik vertelde haar dat ik veel te vroeg opgestaan was vanwege de wekkerradio en dat ik nog een uurtje was gaan slapen. Er was niets aan de hand. Ik pak mijn spullen, drink nog een kopje thee met haar en dan vertrek ik naar de cursus.

AVOND 5

Mevrouw heeft gelukkig de wekkerradio weer op de goede tijd gezet. De schoonmaakster had namelijk ook alle klokken een uur teruggezet, inclusief de wekkerradio die al een uur teruggezet was.
Maar, NU heeft ze een oplossing. In haar handen houdt ze een donkerbruin wekkertje. Ze streelt het wekkertje met haar handen en drukt het teder tegen haar hart. “Deze gebruik ik zelf”, zegt ze. “En hij doet het ècht hoor, hij doet BZZZ BZZZ” (op lage toon). Ik mag hem gebruiken, en ik begrijp dat ik haar deze keer niet mag teleurstellen. “Er zit een lampje in, dus je kan hem in het donker aan doen en dan zie je toch hoe laat het is”. Ik neem het wekkertje van haar aan en check. Ja er zit een lampje in en het doet het. Ik test het alarm. Ja, het alarm doet het: “BEEP BEEP”. Het is een hoog geluid.  Mevrouw gaat naar bed en ik stel de wekker. Tenminste, dat dacht ik. Ik draai aan de knop om de alarm wijzer op 7 uur te zetten. Maar hij staat op half acht en gaat niet naar 7 uur. Hij draait wel de andere kant op, tot 10 uur. Daarna weigert de knop dienst. Ik krijg hem met veel moeite alleen in beweging tussen 8 en 10 uur. Ik kan de wekker dus niet stellen. Ik wikkel alle wekkers in een deken …stapel kussens erop….. oordoppen in….. Ik slaap heerlijk.

OCHTEND 5

Ik ben op tijd op en ruim alles op. De wekkers staan op de salontafel. LIFE BROADCASTING OF THE MISERY IN THE WORLD. Mevrouw staat op en drinkt met mij een kopje thee. Mevrouw vraagt: heb je de wekker gehoord? Ik zeg “nee”. En vol ongeloof schudt ze haar hoofd. “Deze doet het echt!”. Ik leg haar uit dat de alarmwijzer alleen tussen 8 en 10 uur instelbaar is. Ze verstaat me niet. Ik leg het uit met armen en benen. Maar ze blijft vol ongeloof. “Ik kan maar één conclusie trekken”, zegt ze: “Je bent a-technisch”. En daar laat ik het maar bij.

Ik ga naar de cursus waar ik het verhaal over de wekkers vertel en iedereen ligt in een deuk van het lachen. Ik zeg: ik hoop maar dat ze me morgen niet de wekkerradio geeft, want dat lijkt me vreselijk, dan heb ik dat geschal rechtstreeks aan mijn hoofd. LIFE BROADCASTING OF THE MISERY IN THE WORLD. Ik moet er niet aan denken.

Tenzij, ik de LIFE BROADCASTING OF THE MISERY IN THE WORLD gebruik om compassie te oefenen. Compassie met het lijden in de wereld is immers een pad naar verlichting? Maar denk ik: dat zal ik maar niet zeggen, want anders word ik straks naar huis gestuurd met de mededeling dat ik mijn pad naar verlichting al gevonden heb, en dan mag ik straks de cursus niet afmaken. Stel je voor dat ze zeggen: “Volg nu je pad”, en dan zit ik de hele tijd met die vreselijke wekkerradio opgescheept.

Vaginisme en de wekker 2

Wat heeft dit verhaal nu in godsnaam met vaginisme te maken?

Wat heeft dit verhaal nu in godsnaam met vaginisme te maken? Ogenschijnlijk helemaal niets.  De gebeurtenissen met de vrouw kan je echter zien als een metafoor voor de wijze waarop ik vroeger met mijzelf omging. En als je goed kijkt, dan kan je vaginistische communicatiepatronen vinden.

Eerste vaginistische communicatie patroon: Negeren, genegeerd worden en je laten negeren

Wat deed ik? Ik liet toe dat zij haar gehoorapparaten uit liet en mij niet verstond. Ik liet toe dat ze elke kans gebruikte om over haar memoires te beginnen. Met andere woorden: ik liet me negeren en ik liet mijn behoefte aan rust negeren. Ik liet me leiden door de gedachte dat ik toch een beetje aardig voor haar moest zijn, en dat ik dus in ieder geval enigszins tijd moest vrijmaken om naar haar verhalen te luisteren, ook al wilde ik slapen. En de overtuiging dat ik aardig voor haar moest zijn, ook al wilde ik slapen, had tot gevolg dat ik mijn eigen behoeften, wensen en verlangens liet negeren. Dus ik moest wakker blijven terwijl ik graag wilde gaan slapen.
Deze vrouw heeft me beslist geholpen, want ik mocht in haar huis overnachten voor de cursus. Laten we dat eerst benoemen en daar was ik heel blij mee. Een hotelkamer boeken was op dat moment financieel niet mogelijk voor mij. Dus ze bewees me beslist een dienst - waar ze wel een vergoeding voor kreeg, maar niet zo veel als een hotel zou krijgen.
Blijkbaar had de vrouw een behoefte om gehoord te worden. Eigenlijk wilde ik dat negeren - mede ook omdat ze niet erg vatbaar was voor interactie. Ik denk dat ze bij voorbaat al niet van plan was om ook naar mij te luisteren. Maar omdat ze me wel een slaapplaats aanbood voor de nacht heb ik haar niet echt willen confronteren. Stel je voor dat ze me wegstuurde en ik in een hotel had moeten slapen? Daar had ik op dat moment de financien niet voor. Daarom verdroeg ik het. Het was maar voor enkele dagen.
Negeren, genegeerd worden en je laten negeren is een vaginistisch communicatiepatroon.
Veel vrouwen die reageren met vaginisme, hebben de neiging om hun innerlijke waarheid/behoeften te negeren. Veel van deze vrouwen zijn zelf als kind ook emotioneel verwaarloosd net zoals ik vroeger ook emotioneel verwaarloosd was. De vrouw met de wekkers was alleen maar een gelegenheid om me weer te herinneren hoe het was om zo genegeerd te worden: Ik voelde me emotioneel verwaarloosd, en tegelijkertijd kon ik zien dat zij zelf behoefte had aan aandacht, en dat zij waarschijnlijk ook emotioneel verwaarloosd was en dat ze daar op een inadequate manier mee omging, hoe ze haar slechthorendheid daarbij misbruikte om haar zin te krijgen ten koste van mij.
Als je in een liefdesrelatie zo met elkaar omgaat, dan moet het wel mis gaan met de seks. Dan is het niet vreemd dat je reageert met vaginisme of dat penetratie pijn doet.
Vaginistisch reagerende vrouwen, en vrouwen die last hebben van pijn bij de penetratie negeren een seksuele behoefte bij zichzelf. Vrouwen met vaginisme of dyspareuniedenken bijna allemaal “Ik moet het kunnen”, “Ik moet het kunnen zonder pijn”. En daarmee negeren zij een bepaald deel van zichzelf. Ze negeren dat ze nog niet toe zijn aan penetratie. Ze negeren de behoefte om een pad daarnaar toe te ontdekken, of wellicht zelfs te maken. Als jij die behoefte bij jezelf negeert, dan kan een gevolg daarvan zijn dat je partner precies dat zelfde deel van jou ook negeert. Als jij het hem niet vertelt, hoe moet hij dat dan weten?
Het kan ook zijn dat jij wel aangeeft dat je er nog niet klaar voor bent en dat je partner dat negeert en dat hij stomweg doorgaat met pogingen tot penetratie, zonder samen met jou uit te willen zoeken hoe jullie het wel op een plezierige en pijnloze manier voor elkaar zouden kunnen krijgen. En dat jij dat vervolgens laat gebeuren, ook al heb je het wel gezegd.

Hoe zit dit bij jou?

Als jij last hebt van vaginisme, ga dan eens na voor jezelf of jij ook zo communiceert. Wat negeer je precies? Je eigen behoeften? Die van je partner? Waar ben jij doof voor? Waar is hij doof voor? Welke hulpmiddelen hebben jullie nodig om bij elkaar gehoor te vinden over de niet gecommuniceerde en niet op elkaar afgestemde behoeften?
Toen ik een kind was werden mijn emoties en mijn behoeften genegeerd in mijn gezin. Het duurde  jaren voordat duidelijk werd waarom. Ik kwam uit een dysfunctioneel gezin. (Als je daar meer over wilt weten raad ik je aan om mijn boek "Zo loste ik mijn vaginisme op" te lezen).
Mijn vader was autistisch en was zo wie zo niet in staat tot omgaan met emoties en niet in staat tot herkennen of omgaan met behoeften van anderen. Net als die vrouw.
Mijn moeder maakte een fatale fout door met mijn vader te trouwen. Zo was er ook geen aandacht voor haar eigen gevoelens en behoeften. Haar seksuele liefdesleven was naar mijn idee een ramp. Ze liet zich in ieder geval systematisch met afkeer uit over seks. Het was voor haar te pijnlijk en te onacceptabel om onder ogen te zien dat ze daarmee een leven vol afkeer voor seks over zichzelf heeft afgeroepen. Daardoor kon ze van haar dochters niet verdragen dat ze tot vrouw begonnen op te groeien.
De behoeften die ik had als opgroeiend meisje om te leren over seks, over verliefdheid en over hoe je een liefdesrelatie begint en opbouwt werden systematisch door haar weggehoond. Met andere woorden: er was geen plek voor mijn behoeften.
Herken jij momenten in je eigen leven waarin er geen aandacht was voor belangrijke levensbehoeften op het gebied van liefde en seksualiteit? Wanneer was dat? Om welke behoeften ging het? Waarom werden die behoeften genegeerd of ontkend en door wie? En hoe is dat nu? Worden die behoeften nog steeds genegeerd of ontkend of weggehoond? En hoe ga je er nu zelf mee om? Zijn er behoeften waar je niet of niet meer over praat omdat je daartoe ontmoedigd bent geraakt of omdat je werkelijk niet weet hoe je dat zou kunnen doen?

Tweede vaginistische communicatiepatroon

Een tweede vaginistisch communicatie patroon betreft het opdringen van oplossingen voor problemen die er niet zijn:
De wekkers van de vrouw zijn een voorbeeld van oplossingen voor een probleem dat er niet was. Ze maakte zich er erg druk om dat ik op tijd wakker zou worden, terwijl ik altijd vroeg wakker word. Die wekkers had ik helemaal niet nodig. En ze verstond niet wat ik zei, dus... Maar voor haar was het belangrijk dat ze die zorg aan mij verleende. Was het adequaat? Nee.

Hoe zit dit bij jou?

Herken jij situaties in jouw leven waarin iemand anders jou met oplossingen opzadelt voor problemen die er niet zijn? Of doe jij dat met anderen?
Zijn er momenten waarop jij je gedwongen voelt of waarop jij een ander dwingt terwijl dat eigenlijk niet adequaat is?
Zijn er momenten tijdens seksuele intimiteit waarop jij je gedwongen voelt om iets te doen of te ondergaan?
Of zijn er momenten waarop jij je partner dwingt tot iets?

Derde vaginistische communicatiepatroon

Het derde vaginistische communicatiepatroon is dat ik me er bij neerlegde dat ik met haar geen adequate communicatie zou kunnen voeren, en dat ik me oplossingen liet opdringen voor problemen die er niet waren, dat ik toeliet dat ze zich zorgen maakte over zorgen die niet nodig waren, ipv haar te vragen om haar gehoorapparaten in te doen, zodat we mogelijk een goed gesprek hadden kunnen voeren. Ik legde me er bij neer dat ze alleen zichzelf wilde horen praten.

Hoe zit dit bij jou?

Herken jij dat bij jezelf: dat je je neergelegd hebt bij niet adequate communicatiepatronen zoals
-genegeerd worden
-je niet begrepen voelen
-iets niet begrijpen
-iets opgedrongen krijgen
-je gedwongen voelen
-een neiging hebben om een ander (je partner?) te dwingen
-een neiging hebben om iets van een ander (je partner) te negeren?
Als je dat zo herkent bij jezelf, wat zijn dan redenen waarom je je daarbij neergelegd hebt?
Wat heb je dan nagelaten te communiceren jegens de personen waarbij dit speelde?
Wanneer heb jij vaginistische communicatiepatronen? En als jij die herkent, met wie is dat?
Welke behoeften van wie worden vervuld met die vaginistische communicatiepatronen?
En ten koste van wat?

Heb je behoefte aan hulp bij het leren jezelf meer serieus te nemen om je seksualiteit beter te laten verlopen? Heb je vragen?

Klik op de link hieronder en vraag me om een afspraak voor een consult:
https://centrumvoorseksualiteit.nl/contact

Hartelijke groet,

Drs FreyaJoy Annemarie Tinbergen
Holistisch werkend Psycholoog-seksuoloog Amsterdam

Wat cliënten over mijn therapie zeggen

Ontvang mijn Vaginismetips

Vul je naam en e-mail in en ontvang direct de Vaginismetips

Zo loste ik mijn vaginisme op

Prijs: €47,00,  Bestel hier: Bestel

Voor meer info klik hier: "Zo loste ik mijn vaginisme op"