Een grens of een afwijzing?

Werd Doris een grens of een afwijzing gesteld? Wat was het verschil tussen een grens en een afwijzing? Hoe kon zij contact maken met anderen? Het antwoord op die vragen was een belangrijke les voor  Doris.

Doris was een spontane en bevlogen dame. Gelukkig getrouwd, twee kinderen. Toch liep zij tegen moeilijkheden aan. Als kind was zij emotioneel verwaarloosd. Het gemis aan contact, warmte, liefde en betrokkenheid van haar moeder werkte nog steeds in haar door. Bij alles wat ze zei en deed was ze eigenlijk onbewust met slechts één ding bezig: verbinding maken, ook als er allang verbinding was. En dat deed ze door aan één stuk door te praten. Maar ze kon niet tot zich laten doordringen dat dat contact er al was. Op deze manier creeerde ze relatieproblemen.

Ook nu was ze bezig met verbinding te maken met mij. En dat was vreemd. Want het contact was er vanaf het eerste moment. Ze praatte aan één stuk door en wilde op allerlei vragen een antwoord, maar ze kon zelf geen seconde haar mond dicht houden. Het was om gèk van te worden.

Heb je dat weleens, dat je iemand opbelt en dat je antwoord krijgt aan de andere kant van de lijn, en dat je vervolgens blijft zeggen: “halloooooooo, is daar iemand, ik probeer contact te krijgen?” En de ander zegt dan bijvoorbeeld: “Ja met Hans.” En je hoort wel dat Hans antwoord geeft maar je blijft nog honderd keer herhalen: “Halloooooo mag ik even verbinding? Hallooooo” . Natuurlijk niet. Te zot voor woorden.

En dus onderbrak ik haar zodanig dat ze wel moest stoppen met praten. Prompt begon ze te huilen. Ik pakte haar hand en zij hield de mijne stevig vast. En weer ging ze praten, uitleggen. Ik zei haar opnieuw te stoppen. Toen begon ze te vragen waarom het contact niet goed liep en ondertussen sprak ze allerlei gedachten en theorieën erover uit, en wat ze er allemaal al aan gedaan had en waarom waarom waarom.... Ze was dus nog steeds aan het praten. Het enige dat ik op dat moment wilde was dat ze even haar mond zou dichthouden. Dus ik zei haar te stoppen met praten. Gewoon haar mond dicht te houden en te voelen wat ze voelde. Meer tranen. Ik zei haar te stoppen met de waarom-vraag. De waarom-vraag was in deze helemaal geen adequate vraag. Het enige adequate was: stoppen met praten en beginnen met waarnemen.

Doris nam niet waar dat de verbinding er al was, want ze was te druk bezig met praten, uitleggen, zichzelf vragen stellen, zichzelf antwoord geven, discussies voeren, evalueren, theorieën verzinnen, uitleg geven enzovoorts enzovoorts. In een razend snel tempo. En dat allemaal om de verbinding met mij maar tot stand te brengen. Maar die verbinding was er al.

Een betere vraag om het contact te kunnen ervaren was de wat vraag. Wat kan ik doen om het contact te ervaren. Het antwoord daarop was eenvoudig: even zwijgen, voelen, kijken, zien, horen en luisteren. Soms is het leven zo simpel. Je hoeft soms alleen maar te stoppen met wat je aan het doen bent, en dan is het al goed.

Ik vond haar een aardige meid. Daar lag het niet aan. Ze had een warm hart, was enthousiast, betrokken, gepassioneerd en ze wilde een verschil maken in en voor deze wereld.

Ik had haar dus al geaccepteerd, ik had de verbinding met haar al gelegd, maar ze had het niet door omdat ze zo druk bezig was verbinding te maken.

Ik stopte haar dus opnieuw. En weer begon ze opnieuw te ratelen. Nu over de theorie dat het voor 50 % aan mij lag en voor 50 % aan haar. Ze snapte niet dat een grens een grens is en dat je die beter gewoon maar kunt respecteren. Doris was eigenlijk in paniek, en daarom ratelde ze zo.

Ik zei het tegen haar: een grens is een grens. En ik wil dat je die respecteert. Dus ik wil dat je NU je mond dicht houdt.

Maar dat deed ze niet. Ze zei dat ze ergens een cursus had gevolgd en daar had ze geleerd dat je bij een grens eroverheen moet laten gaan om dan te ervaren wat er aan de andere kant van de grens gebeurt. Maar dat was ik niet met haar eens.

Ik zei: "Aan de grens kan je me ontmoeten, maar als je eroverheen gaat dan raak je me kwijt."

Natuurlijk, in sommige gevallen is het nuttig om eens aan de andere kant van een grens te kijken. Bijvoorbeeld als iemand een straatfobie heeft. Die persoon kan denken, ik mag niet bang worden. En dan stelt die persoon de voordeur als grens. Zo iemand gaat niet meer naar buiten om angst te vermijden. En dan is er sprake van een ongezonde grens. Zo iemand heeft het nodig om over zijn of haar grens heen te gaan om te leren de angst te verdragen.

Een straatfobie is geen probleem met grenzen, maar een probleem door het vermijden van angsten. Dat is iets heel anders dan wat in deze situatie aan de hand was.

Doris deed iets heel anders. Ze overspoelde me compleet met haar geratel, en ze wilde of kon er niet mee ophouden.

Ik zei haar: "Vergelijk het met een theekop. Je kan thee in een theekopje gieten, maar als je te veel doorgiet, dan krijg je alleen maar een plas thee op de tafel. Het heeft geen zin, want als het kopje vol is, dan loopt het alleen maar over. En dat is wat je nu met mij aan het doen bent. Je blijft maar doorpraten en je wil dat ik luister, maar ik kan het niet meer opnemen. Ik hoor niet meer wat je zegt. Bovendien: je wilde van mij horen wat ik deed en je kan dat niet horen omdat je zelf zoveel praat. Ik hoef niets te zeggen, want je praat toch overal doorheen. En mijn theekopje loopt over."

Doris ratelde maar door dat er toch iets met mij aan de hand moest zijn. Ik zei tegen haar: vergelijk het met een groep mensen die een berg beklimt. Het is nooit de snelste die het tempo bepaalt. Dat is de langzaamste. Ik kan niet in jouw tempo met jou praten. Ik kan je niet meer volgen, ik kan je niet bijhouden. Het is altijd vervelend voor de snelste dat hij of zij moet vertragen, maar je kan niet van de langzaamste verwachten dat die het tempo van de snelste overneemt. De langzaamste kan dat niet bijhouden. Het nadeel voor de snelste is dat die dus nooit voluit kan (hard)lopen samen met anderen, dat kan hij of zij alleen als hij of zij alleen is terwijl hij of zij de berg beklimt.

Ik zei ook: het feit dat ik jou begrens, en dat ik wil dat je stopt met praten, betekent niet dat je niet oké bent. Het betekent alleen dat ik wil dat je stopt. Dat je je mond houdt. Het is geen afwijzing. Je hoeft alleen maar je mond dicht te houden, en dan heb je contact met mij. Dat is alles.

Gelukkig drong het door tot Doris. Gelukkig begon ze te beseffen ze dat ze de verbinding juist verpestte door haar geratel. Eindelijk begreep ze een probleem waar ze al jaren mee kampte. Ze hoeft niets uit te leggen, ze hoeft zich niet voortdurend af te vragen waarom iets zus of zo is. Ze hoeft alleen maar te stoppen met praten. Ze hoeft alleen maar te stoppen met de ander te overspoelen met haar geratel.

Ze ratelde zo snel omdat ze zo bang was voor afwijzing. Ze had bijna voor elkaar gekregen dat ik haar afwees omdat ze niet wilde stoppen en omdat ze over mijn grens heen bleef gaan. Ze ratelde maar door uit paniek. Het was de paniek van het kleine meisje van ooit dat zo in de steek gelaten was die telkens weer bij haar doorbrak. Het was het kleine meisje in haar dat steun en veiligheid nodig had. Het was de volwassene in Doris die een verschil kon gaan maken door zelf voor het kleine meisje van ooit te gaan zorgen.

Begrensd worden is iets anders dan afgewezen worden.

Drs FreyaJoy Annemarie Tinbergen
Holistisch werkend Psycholoog-seksuoloog Amsterdam

Heb je seksuele problemen en wil je daar aan werken? Kom bij mij in therapie.

Klik op de link hieronder en vraag meer info en/of een afspraak: http://www.centrumvoorseksualiteit.nl/contact

 

Wat cliënten over mijn therapie zeggen

Ontvang mijn Vaginismetips

Vul je naam en e-mail in en ontvang direct de Vaginismetips

Zo loste ik mijn vaginisme op

Prijs: €47,00,  Bestel hier: Bestel

Voor meer info klik hier: "Zo loste ik mijn vaginisme op"