Correctie inzake kritiek op mijn opvattingen over seksuele opvoeding

(voor het eerst gepubliceerd in 2005)

Stelling:

Door een ontbrekende of niet adequate seksuele opvoeding kunnen veel seksuele liefdesproblemen ontstaan. Deze problemen kunnen jarenlang voortduren, soms levenslang.

Om welke seksuele liefdesproblemen gaat het?
Grofweg kan je drie categorieën seksuele liefdesproblemen onderscheiden die hierdoor kunnen ontstaan:

1-de seksuele disfuncties: dat zijn seksuele problemen zonder medische oorzaak zoals vaginisme, erectiestoornissen, problemen met seksueel verlangen, opwinding, orgasmen of problemen achteraf, zoals bijvoorbeeld schuldgevoelens over het vrijen.

2-seksuele oriëntatieproblemen: iemand ontwikkelt een parafilie zoals bijvoorbeeld:
-een seksuele voorkeur voor een object (bijvoorbeeld schoenen of luiers), dit zijn de fetisjen
-strafbare seksuele voorkeuren zoals exhibitionisme, pedofilie of voorkeur voor gewelddadige seks
-niet strafbare seksuele voorkeuren zoals SM

3-problemen met - of een onvermogen om - een partner aan te trekken, een liefdesrelatie aan te gaan en op te bouwen

Daarnaast lijkt het me gewoon onplezierig dat elke generatie opnieuw het seksuele liefdeswiel moet uitvinden. Het onnodige probleem van de “seksuele-liefdes-hulpeloosheid” door gebrek aan seksuele opvoeding wordt nog steeds van generatie op generatie doorgegeven. Gelukkig zijn er ook mensen voor wie dat niet opgaat, en dat is natuurlijk fijn. Maar voor degenen die hier nog steeds mee kampen leidt het tot veel onnodig verdriet.

Veel van deze problemen kunnen worden voorkomen door kinderen een adequate seksuele liefdesopvoeding te geven.

Alleen al om deze reden vind ik het belangrijk dat wij als cultuur / volk onze problemen met seksuele opvoeding gaan aanpakken. Nu gebeurt dat naar mijn idee onvoldoende. Daardoor worden seksuele problemen doorgegeven van generatie op generatie. En dat kan en moet voorkomen worden.

Waarom gebeurt het nog steeds niet of onvoldoende?

In onze cultuur kunnen belemmeringen bestaan om het probleem met seksuele opvoeding goed op te lossen bijvoorbeeld:
- onkunde op het gebied van seksuele opvoeding
- verwarring over het verschil tussen seksuele opvoeding en seksueel misbruik.
- angst om ten onrechte beschuldigd te worden seksueel misbruik te plegen
- zelf seksueel misbruikt zijn
- opgevoed zijn door ouders die seksueel misbruiker waren

Er zijn ook andere belemmeringen mogelijk. In dit artikel richt ik mij op met name de vraag hoe
onkunde inzake seksuele opvoeding in stand wordt gehouden door verwarring over het verschil tussen seksuele opvoeding en seksueel misbruik en wat je eraan kan doen.

Het is een taboe-onderwerp dat naar mijn mening nodig doorbroken moet worden.

Waardoor is er verwarring over het verschil tussen seksuele opvoeding en seksueel misbruik?

Sinds de jaren 80 is incest regelmatig in het nieuws. Seksueel misbruik komt erg vaak voor, is pijnlijk voor de slachtoffers en pijnlijk voor de cultuur waarin het gebeurt. Ook hulpverleners, leraren, kerkelijke beambten en politici gaan soms over tot seksueel misbruik. En dat is erg.

Wat ook erg is: dat zijn onterechte beschuldigingen van seksueel misbruik. Volgens een medewerker van de zedenpolitie is 20 procent van de aangiften van seksueel misbruik vals. En dat is een groot probleem voor politie en justitie. Want zij willen de echte slachtoffers graag serieus nemen. Valse beschuldiging van seksueel misbruik is dus niet alleen schadelijk voor degene die ten onrechte beschuldigd wordt, maar ook voor echte slachtoffers. Want politie en justitie moeten alles op alles zetten om de echte aangiften van de valse te onderscheiden en dat kost tijd.
Wie hebben last van de verwarring over het verschil tussen seksuele opvoeding en seksueel misbruik?

a. Veel goede ouders, hulpverleners docenten en politici zijn volgens mij bang dat ze ten onrechte beschuldigd worden van seksueel misbruik als zij een betere adequate seksuele opvoeding willen gaan geven of faciliteren. Want wat als zij verkeerd begrepen worden?
Denk aan bijvoorbeeld vaders die hun dochter niet meer durven te knuffelen uit angst voor beschuldiging van seksueel misbruik. Dat is toch van de gekke?

b. Ook seksueel getraumatiseerden kunnen in verwarring zijn over het verschil tussen seksuele opvoeding en seksueel misbruik. Vooral als er sprake is van seksueel misbruik door opvoeders ontstaat die verwarring bij het slachtoffer. Slachtoffers van seksueel misbruik kunnen door hun getraumatiseerd zijn traumatische reacties hebben bij onschuldige seksuele situaties. Door alle emoties zijn zij ook niet in staat om een adequate seksuele opvoeding te geven aan hun kinderen.

Wat zijn de gevolgen van de angst om ten onrechte beschuldigd te worden van seksueel misbruik?

Door angst om voor seksueel misbruiker uitgemaakt te worden kan een ouder soms vermijden om zijn of haar kinderen een adequate seksuele opvoeding te geven. Met alle gevolgen van dien.

Deze angst weerhoudt niet alleen ouders, maar ook hulpverleners, politici, en docenten om de verwarring tussen seksueel misbruik en seksuele opvoeding op te lossen.

Door deze verwarring en door angst voor valse beschuldiging wordt het onderwerp "seksuele opvoeding" door velen gemeden. Het is de hete aardappel die niemand in de mond wil nemen. Want als je je daar mee bezig houdt, dan kan je ten onrechte beschuldigd worden een misbruiker te zijn.

En dat is jammer, want daardoor wordt het probleem van een niet adequate seksuele opvoeding in stand gehouden. Het probleem wordt doorgegeven van generatie op generatie, totdat een generatie eindelijk moedig genoeg is om dit probleem op te lossen.

-Moedig genoeg om eindelijk hun kinderen een adequate seksuele opvoeding te bieden.
-Moedig genoeg om de eigen onzekerheden en angsten over het geven van een seksuele opvoeding onder ogen te zien.
-Moedig genoeg om te erkennen welke hiaten in de eigen seksuele ontwikkeling daarvoor nog opgelost moeten worden.

Wie creëren die verwarring?

Daders van seksueel misbruik creëren die verwarring. Het lijkt soms wel alsof onze seksuele opvoedingspolitiek erop gericht is om deze verwarring in stand te houden. Dat zou toch niet zou moeten zijn.

Hoe lang geven we daders van seksueel misbruik nog de kans om zo’n invloed uit te oefenen op onze cultuur? Hoe lang nog laten we door daders van seksueel misbruik bepalen dat wij onze kinderen geen adequate seksuele liefdesopvoeding geven?

Wat zijn mijn doelen?

Mijn doelstellingen zijn:

a. preventie van seksuele liefdesproblemen bij toekomstige generaties
b. het wegnemen van de verwarring tussen seksueel misbruik en seksuele opvoeding
c. uitleggen dat die verwarring gecreëerd wordt door misbruikers
d. ouders helpen om hun vermogen vrij te maken om een adequate seksuele liefdesopvoeding te geven

Valse beschuldigingen?

Tja. Toen ik met dit taboeonderwerp begon wist ik van te voren dat ik óók valse beschuldigingen aan mijn adres zou kunnen krijgen.

Echter: ik ben juist zo iemand die taboes opzoekt en bewust gaat verbreken. Ach, en op internet kan je alles schrijven. Op internet vond ik inderdaad een pagina waarop werd beweerd dat ik een voorstander van pedofilie ben. Waarom? Omdat ik een artikel geschreven heb over seksuele opvoeding in verschillende culturen. Dit wil ik even corrigeren, want dit is onjuist. ik ben geen voorstander van pedofilie. Ik maak wel verschil tussen verschillende vormen van pedofilie. En in mijn artikel vatte ik inzichten samen, die al eerder in publicaties van andere wetenschappers beschreven zijn. De schrijfster van de bewuste pagina beschouwt dat als bewijs dat ik een seksueel misbruiker zou zijn. Maar eigenlijk moet die mevrouw beter leren lezen.

Ook werd ik op die pagina geässocieerd met de pedofielenpartij. Waarom? Omdat ik me bezig hou met het onderwerp seksuele opvoeding. De pagina is gemaakt door iemand die mij niet persoonlijk kent. Zij is dus ook nooit bij mij in therapie geweest. Zij heeft een artikel van mij niet goed gelezen. Daardoor heeft ze het verkeerd begrepen. Je kan dat zien op de bewuste pagina, want ze beschrijft zelf haar interpretatiefouten die ze als bewijs gebruikt. Ze beklaagde zich over mij bij het NIP (mijn beroepsvereniging). Het NIP heeft haar klacht echter niet overgenomen. Iedereen die de moeite neemt om die pagina te lezen zal zien dat er niets klopt van wat zij schrijft. Ze valt ook ethische commissies aan, het NIP, een voorvechtster van vrouwenrechten advocate Gabi van Driem en anderen. Kennelijk kan ze geen onderscheid maken tussen vriend en vijand.

De schrijfster vermeldt bovendien niet haar naam als auteur op die pagina. Ik ben er wel achter gekomen wie het is. Het is iemand die mij niet persoonlijk kent en ik ken haar ook niet persoonlijk. Zij ontving in het verleden wel mijn nieuwsbrieven. Op haar website las ik dat ze zelf misbruikt is geweest door een hulpverlener. Dat is natuurlijk naar, en dat is waarschijnlijk de reden waarom zij niet in staat is om mijn teksten goed te lezen. Ze kan echter beter haar dader aanklagen, of in therapie gaan of allebei.

Ik ben tegen alle vormen van seksueel misbruik. Ook zal ik nooit op de pedofielenpartij stemmen en dat heb ik nooit gedaan ook. Ik weet uit eigen ervaring hoe erg seksuele traumatisering is en dat gun ik niemand. Ik denk wel dat pedofilie kan ontstaan door een verkeerde seksuele opvoeding en dat pedofilie minder zou voorkomen als ouders in onze cultuur weer een goede seksuele opvoeding leren geven.

Ik ben uitsluitend verantwoordelijk voor mijn eigen teksten en niet voor herschrijvingen daarvan of vervormingen of interpretatiefouten door derden. Zelf werk ik alleen met volwassenen en niet met kinderen. Zelf heb ik bewust gekozen geen kinderen te krijgen. Maar ik ben wel kind geweest en daar komt mijn motivatie vandaan om te schrijven over seksuele opvoeding.

Als ex-slachtoffer van seksuele onderdrukking en ervaringsdeskundige op het gebied van vaginisme, èn als professional claim ik mijn recht van spreken. Ik breek een lans voor andere getraumatiseerden van seksuele onderdrukking èn van seksueel misbruik.

Dat seksueel misbruik schadelijk is voor iemands persoonlijke en relationele ontwikkeling, dat is inmiddels wel bekend. Maar dat het ontbreken van een adequate seksuele opvoeding, of een seks-vijandige opvoeding net zo schadelijk kan zijn voor iemands persoonlijke en relationele ontwikkeling, daar is nog veel te weinig aandacht voor. Het ontbreken van een adequate seksuele opvoeding leidt tot verhoogd risico op seksuele traumatisering en seksuele problemen en daarom zou dat voorkomen moeten worden. Dat is mijn mening.

In mijn teksten benadruk ik hoe schadelijk het ontbreken van een adequate seksuele opvoeding is voor de seksuele liefdesontwikkeling van opgroeiende kinderen. Hoeveel onnodige seksuele liefdesproblemen daardoor kunnen ontstaan en hoeveel onnodig leed daardoor berokkend wordt, vaak tot ver in de volwassenheid toe, soms zelfs levenslang. Onze cultuur heeft in deze de wijsheid zeker niet in pacht.

Verder poogt de dame op die pagina mijn overige werk zwart te maken. Mijn werk op het gebied van seksualiteit is zeker progressief te noemen. Voor de meest progressieve zaken (cursussen op het gebied van seksuele educatie voor gezonde volwassenen) heb ik vooraf overlegd met de ethische commissie van het NIP, de beroepsorganisatie van psychologen. Met hen kwam ik er prima doorheen. De klachten van schrijfster op haar pagina zijn dan ook niet overgenomen door het NIP. De schrijfster is daar boos over en heeft vervolgens het NIP op haar zwarte lijst gezet, maar eigenlijk zou zij beter moeten leren lezen. Dankzij haar pagina komen af en toe artsen en wetenschappers bij mij in therapie. Zij geven aan dat zij het gewraakte artikel gelezen hebben en dat er niets mis is met het voeren van een academische discussie over seksuele opvoeding.

Wat is een adequate seksuele opvoeding?

Een adequate seksuele opvoeding is een seksuele liefdesopvoeding zodanig dat een kind opgroeit tot een adequate, assertieve, invoelende, seksueel vaardige geliefde.

Seksuele voorlichting alleen is niet genoeg om een kind groot te brengen, zodanig dat het een adequate, assertieve, invoelende, seksueel vaardige geliefde wordt.

Zowel jongens als meisjes zouden van jongs af aan moeten leren hoe zij zelf de macht en de verantwoordelijkheid kunnen nemen voor hun eigen seksualiteit (seksuele wensen en grenzen) met respect voor de grenzen van anderen. Doe anderen nooit schade aan, ook niet seksueel. Dit zou een doel moeten zijn van seksuele opvoeding.

Wat moet er gebeuren om dat mogelijk te maken?

Er is denk ik een meerfasen traject nodig om een adequate seksuele opvoeding mogelijk te maken.

1 Er zou meer discussie moeten komen over de vraag wat een adequate seksuele liefdesopvoeding is.

2 Er zouden nieuwe criteria ontwikkeld moeten worden als antwoord op de vraag wat een goede seksuele opvoeding is.

3 Ook zou het goed zijn als ouders hun eigen (anti)seks-programmering onder de loep nemen voordat zij hun kinderen seksuele voorlichting gaan geven. Het zou goed zijn als er oudergroepen georganiseerd werden om ouders beter voor te bereiden op het geven van seksuele liefdesopvoeding in plaats van uitsluitend seksuele voorlichting.

4 Daarnaast zou er meer aandacht moeten zijn voor opvoeding door slachtoffers van seksueel misbruik, omdat zij zo lang zij nog getraumatiseerd zijn, waarschijnlijk ook niet in staat zullen zijn tot het geven van een goede seksuele opvoeding. En natuurlijk hebben zij in de eerste plaats hulp nodig om zelf hun trauma's te verwerken.

Meer lezen: Seksuele opvoeding of onderdrukking

Seksuele opvoeding of onderdrukking?

Drs FreyaJoy Annemarie Tinbergen
Holistisch werkend psycholoog-seksuoloog Amsterdam

Klik op de link hieronder en vraag meer info en/of een afspraak: https://centrumvoorseksualiteit.nl/contact

Centrum voor Seksualiteit, Noordzijde 287, 1064 ME Amsterdam

Wat cliënten over mijn therapie zeggen

Ontvang mijn Vaginismetips

Vul je naam en e-mail in en ontvang direct de Vaginismetips

Zo loste ik mijn vaginisme op

Prijs: €47,00,  Bestel hier: Bestel

Voor meer info klik hier: "Zo loste ik mijn vaginisme op"